Een jeugdhonk in Edam-Volendam komt er alleen als de gemeenschap laat zien dat dit belangrijk is. Laat zien dat ook jij wil bijdragen aan een plek voor en door onze jongeren. Onderteken en bouw mee aan eigen plek voor onze jeugd!
Stichting Edam-Volendam Vitaal – Ina Koning, Kees Tuijp, Jaap Zwarthoed, Johan Molenaar, Mathieu Voorthuijzen, Tamara Klouwer en Dianne de Lange – constateren dat:
- Veel ouders steeds dezelfde wens uitspreken: een vaste plek waar jongeren elkaar kunnen ontmoeten.
- Deze vaste plek voor jongeren er momenteel niet is.
- De gemeente dit niet alleen kan oplossen.
- Wij daarom een plan voor een jeugdhonk op Slobbeland 9-11 (voormalige verenfabriek de Parel) hebben ingediend bij de gemeente
- De (financiële) steun, betrokkenheid en stem van jongeren, ouders en andere inwoners hiervoor onmisbaar is.
en verzoeken alle jongeren, ouders en medebewoners van Edam-Volendam: laat zien dat ook jij wil bijdragen aan een plek voor en door onze jongeren!
“Veel beloven, weinig geven, doet een gek in vreugde leven” betekent dat veel mensen al tevreden zijn met een belofte en alles geloven. Het benadrukt dat als iemand iets belooft, diegene dat ook moet nakomen; een belofte maakt schuld. Dit spreekwoord waarschuwt dat het gemakkelijk is om te beloven zonder daadwerkelijk iets te geven of te doen.
We hebben toch PX, daar kan toch ook een jeugdhonk, als dat niet gebruikt wordt waarom dan een nieuwe?
Anders kost het geen geld..
De aankoop van zo’n pand op het Slobbeland kost zo een miljoen. Plus een beheerder. Plus onderhoud. Plus gas en licht. Gekkigheid zo’n petitie. En de Singel in Edam staat leeg.
Begrijp het nou, de bouwsector moet blijven draaien, die stort anders in het ravijn, samen met de gemeente.
Gebruik hier de Singel voor dan hoeft die niet dicht
Waarom zou je een paar miljoen gemeenschapsgeld verdampen als de Singel ook nog dichterbij de doelgroep ligt.
[1] Ik constateer dat (alweer / nog maar*) 25+ jaar geleden Volendammer pubers en jongvolwassenen met hun vriend(inn)en gewoon bij (het merendeel van) hun ouders welkom waren. Huizen hadden toen vaak nog een voor- en achterkamer. De jongeren zaten dan met hun vriend(inn)engroep of een deel daarvan gezellig in de voor- of achterkamer (of ’s zomers in de tuin), terwijl de ouders in de andere kamer zaten. Dus zij sloegen niet op de vlucht als de jongeren er waren en de jongeren andersom ook niet als hun ouders er waren. Nee, de jongeren vonden het juist gezellig als ze er WEL waren en als zij dan ook WELKOM waren. Ouders en jongeren keken elkaar toen nog in de ogen, waarbij de ouders gelijk een oogje in het zeil konden houden. Zo leerden jongeren de ouders van hun vriend(inn)en ook beter kennen en bleven zij geen vreemden. (…)
*doorhalen wat niet van toepassing is
[2] (…) Een “eigen plek” was helemaal geen issue in die tijd, want die hadden de jongeren: bij hun ouders. Ouders die achter hen stonden, die zich niet voor ze schaamden (en zij niet voor hen) en ze met plezier en geduld begeleidden en corrigeerden bij het groot worden. Donder dus alsjeblieft een eind op met deze petitie voor een “eigen plek”. Ouders met dit soort ideeën onttrekken zich aan hun verantwoordelijkheid en willen hun kinderen zo makkelijk mogelijk buiten hun eigen muren door anderen laten grootbrengen. En dan het liefst nog klagen ook als dat in hun ogen niet goed genoeg gebeurt.
We hebben toch de piusx, dat is toch de plek voor jongeren.
Ja daar gaan ze niet heen idd, vraag je eens af hoe dat komt.
Ze moeten naar boven, naar het spoor als het nog open is.
Beneden zitten de ouderen te kaarten.
Draai dat om, laat de ouderen boven kaarten, en geef de jeugd de beneden verdieping, is meer toegankelijker voor ze, en kunnen ze ook nog evt buiten hangen.
Het DBC staat ook half leeg, één grote eigen plek, hoeven ze niet naar huis, honk of opvang.