Christa Wiersma, een 42-jarige ouder- en kindadviseur en orthopedagoog in opleiding, is begin juni onverwacht overleden tijdens een vakantie in Zuid-Afrika. Tijdens een rondreis met vriendin en collega Hanneke Smaling kreeg ze plotseling benauwdheid en stortte ze bij een dokterspost in; reanimatie kon haar niet meer redden. De vermoedelijke oorzaak was een acute longembolie. Pas na een moeizame terugkeer van haar lichaam naar Nederland kon woensdag afscheid van haar worden genomen op Westgaarde.
Wiersma groeide op in Oostzaan, studeerde psychologie aan de VU en werkte later bij jeugdzorginstelling Altra en bij de Ouder- en Kindteams in Amsterdam, onder meer in Osdorp en Noord. Collega’s en vrienden beschrijven haar als warm, vrolijk en buitengewoon zorgzaam, iemand die makkelijk contact maakte en kinderen snel op hun gemak stelde. Ook privé stond ze bekend als iemand die altijd aan anderen dacht: aan haar familie, haar vrienden, haar kat Murphy en haar neefje en nichtje.
Haar leven kende ook verdriet. Acht jaar geleden verloor ze haar partner, waarna ze weer deels bij haar ouders in Oostzaan ging wonen. Reizen was voor haar een grote passie, met Engeland als tweede thuis en Zuid-Afrika als langgekoesterde droom. Voor haar naasten blijft vooral het gevoel over dat haar dood veel te vroeg kwam en dat ze nog lang niet had hoeven gaan.
“Veel te vroeg” dekt niet de lading van het gemis van Christa’s lieve fluwelen, onbaatzuchtige persoonlijkheid. Haar aanstekelijke lach en stem … niet te missen. Haar hart zo groot als het universum. En uiteraard die droge schrandere humor. Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe gek we op haar waren, zijn en zullen blijven. Zij kende het assortiment in mijn winkeltje beter dan wie dan ook (en ze hielp de klanten ook nog beter dan ik, als het druk was). Wat een dolle boel, een feest als ze binnenkwam met haar moeder en tante. 3 musketiers! Alleen al haar silhouet in de deuropening maakte dat de winkel oplichtte. Haar plekje, jouw plekje Christa, zal altijd daar bij ons zijn.
Hoeveel mensen heb jij verblijd met jouw zonnestralen en warme karakter? Mijn kleine Hobbithuisje vullend … met jou. En net zo vaak heb ik je horen zeggen “oh maar zo ben ik niet altijd hoor”. Voor mij wel, altijd. Want van jou is er maar eentje. Wat missen we je met heel veel tranen en net zo veel glimlachen.
Je aanstekelijke lach in onze oren en je warmte de winkel vullend, zul je één van de mooiste littekens op mijn hartje zijn. Rust zacht lieve, lieve Christa.
Love you loads
Esther, Fredje en Olijfje (en haar avocado) & het hele team van Sjeintje Boterkoek