Het politiewerk stopt niet zodra je dienst erop zit. Ik was onderweg terug van vakantie, op zo’n 10 kilometer hoogte, toen een man vlak voor mij plotseling flauwviel. Op dat moment schoot er maar één gedachte door mijn hoofd: ik moet aan de bak. Samen met het cabinepersoneel heb ik hem uit zijn stoel gehaald en naar het kleine keukentje in het vliegtuig gebracht. Daar controleerde ik of hij nog ademde en aanspreekbaar was. Gelukkig kwam hij weer bij en reageerde hij op mijn vragen.

Omdat ik geen medische achtergrond heb, werd via de intercom gevraagd of er een arts of verpleegkundige aan boord was. Gelukkig meldden beiden zich. Dat gaf vertrouwen. Samen beoordeelden we de situatie en stond één vraag centraal: wijken we uit naar de dichtstbijzijnde luchthaven of vliegen we door naar Nederland?

Na alle medische controles gaf de arts groen licht om door te vliegen naar Amsterdam. De resterende 2,5 uur ben ik bij meneer op de grond blijven zitten om hem in de gaten te houden. Tijdens de landing moest hij blijven liggen en hebben we hem samen veilig op zijn plek gehouden. Op Schiphol werd hij overgedragen aan de medische dienst.

En toen kwam de verrassing… Meneer bleek in Volendam te wonen, binnen mijn werkgebied. Op een later moment, tijdens mijn dienst, ben ik daarom nog even bij hem langsgegaan om te horen hoe het met hem ging. Gelukkig maakt hij het naar omstandigheden goed. Dat maakte deze bijzondere gebeurtenis mooi rond.

Transavia, bedankt voor de fijne samenwerking. En natuurlijk ook veel dank aan de arts en verpleegkundige die aan boord waren. Samen maakten we het verschil.

📸 De foto is geplaatst met toestemming van meneer.