Foto www.weidevenner.nl.
Als echte Weidevenner valt het op dat het al erg stil is in de wijk, terwijl de zomervakantie nog moet beginnen. Komt dat misschien doordat het wel erg warm is in de wijk? De enige die er geen last van schijnen te hebben zijn de waterlelies, die groeien en bloeien als nooit tevoren. Nog even en het is geen water meer, maar alleen lelies. Wel een bijzonder gezicht dat ’s avonds de bloemen zich sluiten en ’s morgens weer helemaal open zijn. Wat is de natuur toch mooi, iedere keer verbaas ik me er weer over. Tussen de lelies door hebben de eendjes, waterhoentjes en zwanen nergens last van. De zwanen glijden statig door het water en negeren alle andere watervogels met opgeheven hoofd.
Manlief heeft hier echter geen aandacht voor en vraagt of we nog ventilatoren hebben om mee te nemen naar de boot, want die moet klaar gemaakt worden voor de zomertochtjes. Eerst een proefvaart naar de Hargervaart bij Schoorl en kijken of de motor geen kuren heeft. Die doet het prima, maar er blijken luchtbellen in het nieuwe hydraulisch systeem van het roer te zitten, waardoor we over het water zwalken. Gelukkig zijn er vrienden van de haven mee en die duiken gelijk bij de eerste stop in het motorruim om het probleem te verhelpen. Hierna gooien we het dakluik open en genieten van onze eerste proefvaart.
Aangekomen is het tijd om de fenders goed vast te leggen vanwege de te verwachte storm vanavond. ‘Een beetje wind en regen vind ik niet erg, maar die flitsen en donderslagen hoeven voor mij niet’, zegt mijn meestal stoere kapitein. Als we ’s avonds de bedden in orde maken wordt het al aardig donker en even later gaan de hemelsluizen helemaal open. Ik heb een prachtig uitzicht vanuit de kajuit en geniet, in tegenstelling tot manlief, van dit natuurspektakel. Het is inmiddels diep in de nacht als het ergste is geweest en we hier en daar wat plasjes zien. Het blijkt dat de rubbers van de patrijspoorten aan vervanging toe zijn, maar hozen is niet nodig.
Helaas is het na twee nachtjes weer tijd om naar huis te koersen, want de laatste weken van oppassen op Kyan staan voor de deur. Het zal vreemd zijn dat de tijd van naar school, pianoles en dansles brengen en halen en samen spelletjes doen voorbij is. Maar het is goed zo, hij belooft nog vaak langs te komen. Op de terugweg komen we een gesloten vlotbrug tegen en mijn kapitein mindert vaart. De boot van onze vrienden achter ons heeft echter andere plannen, want door een technisch mankement knalt die keihard tegen onze achterkant. Veel gekraak en geschreeuw maar gelukkig wordt het geen Titanic gebeuren en raakt niemand gewond. Een langsvarende sloep pikt onze reddingsboei en de restanten van de reling op en informeert of wij nog hulp nodig hebben. Kijk, daar word ik, ondanks de grote schrik, nou helemaal blij van.
Iedereen een fijne vakantie en tot na de zomer.