Oostzaan gisteren. Een dorpskermis volgens het boekje. Niks mis met stedelijke kermissen (behalve dan die mistroostige hekken, het fouilleren bij de ingang en het symbolische verbod op plastic pistooltjes) maar wat is dit toch lekker: dichtbij, vertrouwd en ons kent ons.

Je komt bekenden tegen, haalt herinneringen op en maakt nieuwe. Kinderen gaan erheen met hun ouders, zoals die ouders ooit zelf met hún ouders gingen. En zo hoort een dorpskermis te zijn.

Wij maakten een korte video. Die kan de sfeer natuurlijk niet helemaal vangen, maar geeft wel een aardige indruk.