Vandaag had een dag moeten zijn waarop we met veel liefde en voldoening samen zouden terugkijken op weer een mooie editie van het Kinderfestival op Moederdag. Toen ik De Breek van Anna had overgenomen, hebben wij goed nagedacht over het organiseren van het festival. “Zouden we dat wel doen?” Het is heel veel werk, maandenlange voorbereiding, veel risico, veel verantwoordelijkheid voor toch honderden mensen bij ons op het erf op zo’n dag. De eerste editie lag ik er letterlijk wakker van! Maar het is ook een traditie van meer dan 15 jaar voortzetten, zoveel blije kindergezichten, ouders en grootouders met kinderen samen erop uit, een molenerf vol leven daar waar vele molens vaak in stilte in het landschap staan.
De Breek geeft leven aan het molenerf, aan de omgeving. En achter De Breek zitten mensen die dat voor elkaar krijgen. Die daar kei hard voor werken. Soms nogal onzichtbaar want men weet vaak niet echt wat er allemaal bij komt kijken. Anna heeft dat jaren gedaan en de afgelopen jaren hebben wij dat gedaan met ons team. Op zo’n dag als het Kinderfestival zijn er alles bij elkaar van voorbereiding tot uitwerking zo’n 50 mensen betrokken, van de flyer maken, tot de standhouders, opbouwers, pizzabakkers, vrijwilligers, EHBO, fotograaf en 16 man van ons eigen team aan het werk.. Het is een hele productie en teambuilding tegelijkertijd. Het hoogtepunt van het jaar voor ons. En gewoon geweldig leuk om te doen en er deel van uit te maken!
Van onze lieve bezoekers hebben wij steeds enorm veel waardering gekregen: we wisten waarvoor we het deden! Het was mooi om echt van betekenis te zijn voor de omgeving op deze manier.
Na zo’n lange traditie was het erf stil zondag. Er zijn ook standhouders die al net zo lang meegaan als dat het Kinderfestival bestaat, ook voor hen een stille Moederdag. In oktober stonden we met ons team in de startblokken voor de organisatie van deze editie, vergunningsaanvraag, programma maken, etc. Maar we moesten de stekker eruit trekken want in de huidige situatie is het risico om te investeren in een toekomst die zo onzeker is te groot.
De deuren gingen dicht bij De Breek. Een moeilijk besluit. De gemeente en onze verhuurder hebben te maken met financiële tekorten en zijn hiermee afgeweken van hun eerdere ambities voor het gebied, en zijn niet duidelijk wat nu wel. Wat wordt de nieuwe stip aan de horizon? Ondertussen wordt het onderhoud al jaren niet of nauwelijks opgepakt, en wordt onderhoudsplan na onderhoudsplan opgemaakt maar niet uitgevoerd.. het gebouw heeft eronder te lijden, en De Breek ook. Tot op het punt dat het onmogelijk wordt gemaakt om te kunnen ondernemen.
We hoopten dat we in de winter tot concrete oplossingen zouden kunnen komen, maar het werd alleen maar duidelijker. Er is maar één doel. Onze verhuurder wil ons eruit en doet alles om dat voor elkaar te krijgen. Inzet van de gemeente met rapporten en de lokale kranten worden gebruikt om een negatief beeld van De Breek en ons neer te zetten ( en vooral een positief beeld van hen), en er vindt een soort pesterij plaats op volwassen en institutioneel niveau. Tot aan de rechtbank aan toe met een eis met ‘spoedeisende ontruiming’.
Dat laatste blijf ik onwerkelijk vinden terwijl ik het opschrijf: “Spoedeisende ontruiming”. Na alles wat wij hier de afgelopen jaren hebben gedaan; meer dan 60.000 bezoekers met liefde ontvangen. Zo ontzettend ondankbaar is het dan, en gewoon heel naar. Iemand zo eruit wil zetten. Onze droom niet alleen stuk, maar op zo’n manier ons eruit. Dat geloof je toch niet?
Maar op 16 april was daadwerkelijk de zitting. De rechter gaf aan dat mediation een goede weg voorwaarts zou kunnen zijn. Iets waar we ook voorstander van zijn. Tijdens de zitting werd om die reden besloten het vonnis uit te stellen omdat er gesprekken zouden komen. Die gesprekken vonden in werkelijkheid nooit plaats. Het bleef beperkt tot brieven tussen de advocaten over het proces. Ze willen geen onafhankelijke mediator, en wij mogen niet inbrengen bij de mediator wat wij zelf nodig vinden. Als we dat wel willen, dan komt er geen gesprek.
Maar hoe kan je een mediation traject ingaan waarbij je voor beide partijen tot een oplossing wil komen als wij het probleem niet op tafel mogen leggen? Of als er voor ons bepaald wordt wat wij al dan niet mogen inbrengen en wij niet vrij mogen spreken? Hoe worden dan ook onze belangen daadwerkelijk meegenomen? Hoe komen we er dan uit? Dat laatste blijkt ook echt niet de wens..
Conclusie: ze hebben na eerder nog een week uitstel te hebben gevraagd, mediation afgewezen. Wel wederom alles bij elkaar weken uitstel gekregen met deze actie. Inmiddels een duidelijke bestuurlijke strategie. We hebben dus een vonnis aangevraagd. Op 1 juni zal de rechter zich uitspreken. Ons seizoen bij De Breek is stuk. En dan? Dan is er nog steeds geen oplossing.. en nog steeds geen gesprek.
Voor ons en ons gezin is het een helse tijd geweest. De stress bij elke e-mail, elk whatsapp bericht van deze mensen gaat door m’n hele lijf.. en vloeit zo door naar onze kinderen.. het is onderdeel geworden van ons dagelijkse leven. Wat moeten we hier nu mee? Zomaar verdwijnen? Praten of juist stil zijn om nog te redden wat er te redden valt? Want praten, zoals het delen van deze post, bevordert de relatie niet. Maar in stilte dit allemaal blijven ondergaan.. geïsoleerd en alleen.. is ook ondraaglijk. Want dit speelt eigenlijk al vanaf het moment dat wij instapten, en zelfs daarvoor al.
Inmiddels staan we gelukkig niet meer alleen, zijn er steeds meer mensen die achter ons staan, ons bijstaan. Dat is hetgeen ons nog rechtop heeft gehouden: de lieve berichten en de ontroering dat er gewoon mensen zijn die een luisterend oor bieden, die in hun eigen kostbare tijd alle stukken lezen, met ons meekomen naar de rechtbank, probeerden te bemiddelen en gesprekken aan te gaan om tot oplossingen te komen… Dat geeft zo’n golf aan energie en een gevoel van enorme dankbaarheid. Dat dit er ook mag zijn.
Voor nu kunnen we alleen maar hopen dat de rechter in een voorlopig vonnis een uitspraak doet die wel menselijk is. En gezien de onbereidheid om tot oplossingen te komen, moeten wij ons voorbereiden op vervolgprocedures. Zo vullen wij onze dagen en gaat al deze tijd en middelen, kostbare jaren van mijn werkleven waarbij ik wil opbouwen en tijd en energie van mijn hele gezin hiernaar uit in plaats van het kunnen organiseren van het Kinderfestival en andere leuke dingen.. en gewoon doen waar we goed in zijn en levensvreugde uit halen. Soms heb je het niet in de hand, zo blijkt, en moet je je hoofd bieden aan wat er op je pad komt.
Laten we gewoon ervan uit gaan dat hoe dan ook, we hier sterker uitkomen, wat de uitkomst ook moge zijn.
We houden jullie op de hoogte.