Wat is er met jou aan de hand? Zei de vrouw die ik zeer waardeer voor al het goede werk wat ze doet en al het onheil wat ze meegemaakt had. “Ach, het moet er soms even uit, dan moet ik het kwijt”, was mijn antwoord. De vrouw die er ook bij stond en waarmee de voornaam met dezelfde naam begint als haar partij, keek me ook wat warrig aan. Maar er is hoop zei ik, ik ga maandag naar de dokter en wie weet heeft zij een oplossing. Ja, ook ik weet soms wel dat ik een stukkie schrijf met behoorlijk veel aanval en negatieve zinnen, maar gelukkig weten de meeste mensen daar wel raad mee. Ze denken dat ik gek ben, of ze denken dat het niet zo’n vaart zal gaan lopen met die mening.

Het mooie van dit dorp is dat je als zogenaamde “mening hebber” gewoon kan blijven functioneren in het dorp. Al zijn er natuurlijk ook wel personen die niet echt goed raad met mij weten, iets wat zelfs ik heel goed kan begrijpen. Ach, maak het leven niet zo heel belangrijk en geniet van de vrije momenten die je tegenwoordig nog hebt. Zaterdag werd er op het voorheen zo vuile stortgebied bij de Gemeentewerf, een monument onthuld vanwege het 700-jarig bestaan. In een ver verleden was dit de plek waar we vroeger speelden. Je kon er met je fiets op een soort van dijkje rijden, aan de ene kant van het dijkje was het een soort van onbegaanbare rimboe en aan de andere kant van de dijk waar je met de fiets op reed, was het hup, naar beneden rijden richting de Breek. Wel op tijd stoppen, anders kukelde je het water in. Met je fiets.

Het was een mooie jeugd die ik, en velen met mij, hadden in Landsmeer. Alles is inmiddels aan de nieuwe tijd aangepast, het ronde wethouder Bakker plantsoen is weg. Ooit woonden daar de oudjes van het dorp in een waar paradijsje en ook daar hebben we als kind wat rondjes op de fiets rond gereden. Maar zoals zo vaak, tijden veranderen en vragen om andere oplossingen. Het enige wat voorlopig nog blijft is het parkeerterrein in de Sportlaan met die witte autogevaarlijke betonnen dingen. Mensen parkeren daar voor een bezoek aan het sportpark of tegenwoordig een bezoek aan de Breek. Het paviljoen, bedoel ik nu. Maar eh, ter zake nu. Wat een enorm mooi kunstwerk staat er nu op onze voormalige speelplek.

Het duurde even voordat ik erachter kwam wat ik zag, ja een zwaan, maar toen ik het doorhad liet het mij niet meer los. Niets, ik had er niet zo veel mee, vond het wel aardig wat de man deed, maar vond het tegelijkertijd ook erg vervelend. Ik vind dat je met je poten van andermans eigendommen af moet blijven. Dus spuit met je verfspuitbusje lekker op je eigen hek, je eigen geluidscherm, je eigen deur of je eigen autootje, maar beslist niet op de mijne. Dat gespuit heeft nu plaats gemaakt voor werkelijk geweldig mooi kunstwerk. Het staat aan de randen van de Breek en het ziet er gewoon echt heel mooi uit. Na de onthulling werd er in het Paviljoen nog eens extra op geproost en kregen de echt belangrijke personen in dit project nog een kleine replica van het kunstwerk mee voor thuis. Oh, wat was dat jammer ik stond er bij en kreeg er geen eentje.

Er waren er maar vijf gemaakt en ik viel net buiten de boot, zei de voormalige oud-voorzitter en ex-rapper van de Borrelverening Landsmeer. Het gaf niet, ik heb de foto tenslotte van een mooi en machtig kunstwerk. Nu maar hopen dat het er lang mag staan. In ieder geval is het een mooi slotstuk van het jubileumjaar. Nu maar ook hopen dat ze er niet een paar struiken omheen plaatsen.